Paradee's profileWhAt Is YoUr ChOiCe??PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 17 เกลียด เกลียดเฮ้ออีกวันแล้ว ที่รู้สึกเกลียดผู้หญิงคนนึงขึ้นมาจับใจ คนคนนี้คือคนที่ทำให้เราร้องให้และเสียความรักอันสวยงามไปนั่นแหละ คนเห็นแก่ตัวคนนึง ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเกลียดคนคนนึงได้มากมายขนาดนี้
ไอ้หมูของเรามันจารู้ไม๊ว่าเราเกลียดผู้หญิงคนนี้มากมายแค่ไหน ไอ้ตัวเรานี่อยากให้ไอ้หมูมันรับรู้มากๆเลย แต่คงไม่มีทางหรอก ตอนนี้เราอยู่ในสถานะที่ไมมีสิทธิพูด ก็คงพูดอะไรไม่ได้ ความจริงก็พูดอะไรไม่ได้มาตั้งแต่ต้น
เราไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรไว้กับผู้หญิงคนนี้นักหนา เค้าถึงต้องมาทำกะเราแบบนี้ เกลียดอ่ะ เกลียด เกลียดมากๆ
เกิดมาไม่เคยเกลียดใคร แต่ทำไมเกลี่ยนคนคนนี้ที่สุดในโลกเลยก็ไม่รู้
August 29 อีกวันที่เซง -*-เฮ้ออีกวันแล้วสินะ ที่ความเซ็งมันมาเยื่ออ่ะ นานมากที่ไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรไว้เลย นานมากจิงๆ นี่เป็นอีกวันที่เกิดอยากเขียน อยากพิมพ์ มันเบื่อๆเซ็งๆ มีเพื่อนถามว่าคิดถึงหนุ่มๆๆหล่ะสิ เลยเซงขนาดนี้ ความจิงแล้วมันบอกไม่ถูกเหมือนกันนะว่าคิดถึงใครหรือเปล่า แต่แค่มันเซง เซงกะอาไรหลายๆๆเรื่อง หรือว่าว่างเกินไปไม่รู้ ความจริงก็เพิ่งส่งเล่มทีสิสให้อาจารย์ตรวจเป็นรอบแรก ซึ่งมันก็น่าจะสบายใจไง แต่พอคิดแล้ว เด๋วก็ต้อง แก้ แก้ แก้ แก้ อีก แล้วมันเบื่อ เหนื่อย เฮ้อ เอาเหอะ สู้ๆๆอีกนิดเดียว ใกล้เต็มทีแล้ว เพื่อนๆเอาใชช่วยด้วยนะฮะ January 11 การเดินทางที่สนุกมากๆๆเฮ้อ หลังจากเครียดเรื่องเรียนซะนาน ช่วงคริสมาส ที่ผ่านมา เลยได้มีโอกาสไปเท่วเชียงใหม่เชียงรายกะเค้าบ้าง ไปสิริรวมแล้วก้อ 8 วัน สนุกมากๆๆ ได้ไปกะเพื่อนจอย แล้วก้อยังได้ไปเท่วกับญาติๆ หลานๆอีก แบบว่าสนุกอ่ะ น้องๆๆ ก็น่ารัก ทำเอาแม่เราเกือบได้ลูกชายเพิ่มเลยนั่น 5555 แบบว่า สนุก สนุก อ่ะนะ โชคดีด้วยที่คราวนี้ไปแล้ว อากาศหนาวมาก มีโอกาสได้เห็นแม่คะนิ้งด้วย แต่ปกติเราจะเห็นมันขึ้นตามกอหญ้า.....คราวนี้กลับกัน...เห็นมันขึ้นบนหลังคารถเลยอ่ะ มากกว่าบนกอหญ้าซะอีก ไปคราวนี้เลยได้รู้สึกเลยว่าพูดออกมาเป็นไอแบบหนังเกาหลีมันเป็นยังไง 5555 trip นี้ ได้อะไรเยอะค่ะ ได้พูดสิ่งที่อยากพูดกับคนคนนั้นไปหมดแล้วด้วย ต่อไปนี้ก้อคงไม่มีอะไรติดใจอีก เดินหน้ากับอนาคตต่อไป สู้...สู้ November 25 เพื่อนหายไปไหนหมดเพื่อนๆๆ หาย Head กันไปไหนหมดแว้ววววว คิดถึงทุกคนเน้อ ไม่ได้อัพนานมากๆๆ เพราะเพิ่งจาได้เงยหน้าจากกองหนังสือตอนนี้เลย ยังคงต้องอดทนและต่อสู้กะทีสิสต่อไป ตอนนี้คนคนนั้นก้อห่างหายไป คุยกันบ้างเหมือนกันนะ แต่ไม่ได้เหมือนเดิมเต็มร้อยหรอก ก้อยังดีใจที่เค้าก้อยังคิดถึงเราแหละ เวลาผ่านไปมันทำให้คิดอะไรได้เยอะขึ้น โต ขึ้น อยากทำอะไรด้วยตัวเองเยอะขึ้น ได้เรียนรู้คนอื่นมากขึ้น แต่เค้าจากลับมาหาเราในความคิดทุกทีที่เราเศร้าสุดๆๆ หรือดีใจสุดๆๆอ่ะนะ บางทีคิดถึงก้อได้ยินเสียงโทสับเค้า ก้อดีใจจาเป็นจาตาย บางทีก้อเซงเหมือนกันว่าจาดีใจไปเพื่อไรเนี่ยะ แต่ก้อเอาเหอะ ความสุขของการได้คิด ..... 555 สู้เค้า ทาเคชิ +_+' September 16 ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหนดีใจนะที่เค้ายังคงเป็นที่ปรึกษาที่ดีเสมอ ตอนนั้นที่มันเป็นแบบนั้นก้อคงเพราะน้อยใจ คิดดูนะ.... มีคนคนนึงมีโอกาสได้อยู่ใกล้เค้าตลอดเวลา ได้คุยกับเค้า ได้เห็นรอยยิ้มเค้า แอบอิจฉานะที่มีคนได้อยู่ใกล้เค้า แอบอิจฉาที่คนคนนั้นได้หัวเราะกับเค้า แอบอิจฉาคนคนนั้นที่ได้ไปไหนมาไหนกับเค้า แล้วก้ออิจฉาที่คนคนนั้นได้กอดเค้าด้วย เหอออ....ตอนนั้นมันก้อเลยน้อยใจไง แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว เราห่างกันแบบนี้มันก้อดี เพราะเราต่างต้องเจออะไรกันเยอะขึ้น ให้โอกาสได้เรียนรู้สิ่งอื่นๆ เพราะอนาคตมันไม่แน่นอนอ่ะ ตอนนี้เข้าใจอะไรมากขึ้น เห็นเพื่อน เห็นพี่ คนรอบข้างมาเยอะ ก้อเข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติอ่ะ บอกตรงๆๆว่าไม่เคยโกรธเค้า หรือเกลียดเค้าเลย ก้อยังเหมือนเดิมนะ แต่รู้ว่าถ้าตอนนั้เรานยังอยู่มันคงทำให้เค้าลำบากมากกว่า อยากให้เค้ามีความสุขกับสิ่งทีเค้าเลือกทำมากกว่าต้องมาทุกข์ทีหลังอ่ะ ตอนนี้ดีใจมากมายที่เค้ายังคงเป็นที่ปรึกษาที่ดี....ขอบคุณนะ อย่างน้อยก้อทำให้รู้สึกว่านอกจากแม่กับพี่ชายก้อยังมีเค้าที่เข้าใจ เค้าเห็นเรามาเยอะ คิดว่าเค้าคงรู้จักเราดีด้วย ตอนนี้งานเยอะ ค่อนข้างมีเรื่องให้กังวลบ่อยๆด้วย แต่พยายามจะสู้อ่ะ เพระคำของเค้าที่คยบอกว่า "คนเรามีหน้าที่ ก็ต้องทำให้สำเร็จ แม้มันจะเป็นสิ่งที่เราไม่อยากทำ แต่ก็หนีมันไม่ได้" ฉะนั้นก้อต้องทำมันให้เส็ดๆ แหละเพราะว่าจะได้ทำอย่างอื่นบ้าง ชีวิตมีอะไรอีกต้องทำเยอะแยะ ขอบคุณนะ ที่ทำให้คนธรรมดาคนนึงที่หมดแรงที่จะลุกเดินต่อสามารถลุกขึ้นและก้าวเดินต่อไปได้ ขอบคุณมากๆ
ใครอาจจะไม่เข้าใจว่าความสัมพันธ์ของเรานั้นมันเป็นเช่นไร ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน P.S. มันแปลกเหมือนกันนะว่าทำไมเราถึงจำรายละเอียดอะไรอะไรของคนคนนึ่งได้มากมายขนาดนี้ 5555 ทั้งๆๆที่มันก้อผ่านมานาน แล้วมันก้อทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึงด้วยสิ 5555 August 02 วันดีดี ความรู้สึกดีดีอีกครั้งสำหรับบรรยากาศดีดี อีกครั้งสำหรับความรู้สึกดีดี
อีกครั้งกับความสนุกเหมือนวัยเด็ก อีกครั้งกับความบ้าบอ ตลกขบขัน
อักครั้งกับการได้เจอครอบครัวเล็กๆๆของเรา
อีกครั้งกับรอยยิ้ม และความเข้าใจที่ได้จากพี่ๆ เพื่อนๆ และน้องๆ
ไม่รู้จาพูดอาไรมากมาย แต่บอกบอกว่า
ชอบ ชอบ ชอบ
ชอบบรรยากาศที่พี่น้องเตะบอลกัน ชอบบรรยากาศตอนสังสรรค์
ชอบบรรยากาศที่แต่ละคนทำอะไรกันโดยไม่อาย
ชอบบรรยากาศแห่งการทำงาน และช่วยเหลือ
ชอบบรรยากาศแสงเทียนในความมืด
ชอบบรรยากาศความห่วงใยที่พี่ให้น้อง
เท่าที่พูดมาแค่คำว่าชอบมันคงอธิบายความรู้สึกได้ไม่มากพอ
แต่ขอบอกว่ารัก รักที่นี่ รักที่เราเป็นเรา สังคมสงเคราะห์
รักพี่ รักเพื่อน รักน้องๆๆทุกคนมากมาย
ปล. ขอบคุณน้องๆๆที่ช่วยให้งานสำเร็จไปด้วยดี ทุกคนมีความประทับใจร่วมกับ
ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่ยังไม่ลืมน้องและพร้อมใจมาเจอ รักพี่ๆจริงๆ
ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ยังรักกันเหนียวแน่น
ขอบคุณสถานที่และวันเวลาที่ทำให้เราได้มารวมตัวกันอีก
ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เรามาเจอกันที่นี่
ขอบคุณคณะสังคมสงเคราะห์ ธรรมศาสตร์ ที่ทำให้เรามีประสบการณ์ดีดี
และมีคนดีดีอยู่ข้างๆๆ เสมอ ขอบคุณจริงๆ
ปล. อีกครั้ง สำหรับเพื่อนๆที่ไม่มีโอกาสได้ไป ไม่เป็นไร คุณยังเป็นครอบครัวของเราเสมอ
และยังคงเป็นความทรงจำที่ดีของเราเช่นกัน ไว้จาเอารูปมาให้ดูนะ
คิดถึงทุกๆๆคนกั๊บผม ^^,
July 05 กลับมาแล้วค่ะ...เหอๆๆๆ หลังจากที่หายไปนานไม่ได้แวะมาอัพสเปซเลย
เนื่องจาก การอ่านหนังสืออันแสนทรหด และสภาพจิตใจที่ยำแย่เป็นช่วงๆ
ทำให้เราต้องแสวงหาทางออกด้วยการเล่นกีฬา และออกไปพบปะเพื่อนฝูง
ไม่งั้นคงฟุ้งซ่านแย่เลย ตอนนี้ก็สบายดีนะ
แต่เหนื่อยกะการอ่านหนังสือและทีสิสมากไปหน่อย
ลยไม่ได้มาอัพบล็อกบ่อยๆเหมือนเคย แต่ก็ยังคิดถึงทุกคนเสมอจ้า...
ขอบคุณทุกคนที่เค้ามานะ....ไว้ว่างๆจามาอัพอีกนะ May 11 แปลกไม๊ ??คงไม่แปลก ที่เราจะรักใครสักคนและก็คงไม่แปลก ...ที่เค้าอาจจะไม่ได้รักเรา ถ้าเป็นอย่างนั้น....คุณเคยท้อแท้ และเสียใจบ้างไหม ถ้าเคย... นั่นก็ไม่แปลก ต่อจากนั้น...คุณจะทำอย่างไรต่อไป คุณก็ยังคงรักเค้าต่อไปหรือเปล่า...ถ้าใช่....มันก็ไม่แปลก มันไม่ใช่เรื่องแปลก ที่เราจะรักใครข้างเดียว เพียงแค่เราได้เห็นหน้าเค้า...ก็สุขใจ พอเค้าไม่หันมามอง...เราก็ใจหาย พอเห็นเค้ายิ้ม...เราก็อิ่มใจ พอเห็นเค้าลำบาก...เราก็ร้อนรน แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เค้าก็ยังไม่เคยหันมาสน...แต่เราก็ไม่เคยหยุดรักเค้าสักที นั่นยิ่งไม่แปลกใหญ่ เพราะความรู้สึกที่มีค่า...ความรัก มันคือการให้...และเสียสละ คือความหวังดี...ความห่วงใย แต่ไม่ใช่การครอบครอง
แม้นาทีนี้ เรายังไม่ได้ครองใจเค้า นั่นแปลว่าเรายังรักเค้าอยู่ จงรู้ไว้ว่ามันเป็นความรักอันงดงาม จงรู้ไว้ว่าเค้ายังได้รับความรักจากเราเสมอและจงรู้ไว้ว่ามันไม่แปลก...ที่จะรักใครข้างเดียว
     April 13 อีกวันที่มันต้องคิด..ทีสิส ทีสิส ...ตอนนี้อยู่ระหว่างช่วงทำทีสิส เพิ่งรู้ว่าการเริ่มต้นมันยากอย่างนี้นี่เอง และช่วงนี้มันก้อเลยเครียดอ่ะนะ แล้วพอเครียด คนที่คิดถึงขึ้นมาก้อคือ .... เค้าอีกแล้ว ความจริงกมันก้อไม่มีไรมากหรอก
เผอิญต้องไปนอนเฝ้าพี่ชายที่ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลวิภาวดีอ่ะ... แล้วภาพเมื่อก่อนมันเลยย้อนมา วันที่เราป่วย และเค้านอนเฝ้า คอยเป็นห่วง คอยดูและ คอยแย่งอาหารกิน ไรเงี้ยะ มันเลยแอบคิดถึงขึ้นมา แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวก้อคงหายอ่ะแหละ....
วันนี้เพื่อนๆไปเท่ว เล่นน้ำกัน เราเลยอดเลย เพราะต้องเฝ้าพี่ที่โรงพยาบาล ต่อไป เฮ้อ.... อยากเล่นน้ำบ้าง นี่ได้แอบกลับบ้านมาเอาของแป๊บเดียวได้เล่นเน็ตก้อเป็นบุญแล้ว เอาเป็นว่า เพื่อนๆไปเท่วสงกรานต์ที่ไหนเล่าให้ฟังบ้างนะ....
สวัสดีปีใหม่ไทยจ้า ทุกๆคน
^^, March 29 วันนี้ต้องดีกว่าเมื่อวานเฮ้อ... ตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนที่เป็นกะลังใจนะจ้ะ ถ้าไม่มีทุกคนเราคงแย่เหมือนกัน ขอบใจมากๆๆที่คอยอยู่ข้างๆๆตลอด ^^, ขอบคุณ ขอบคุณ จุ๊บ จุ๊บ
ช่วงนี้ก้อคงจาดีขึ้นแหละ ตอนนี้ก้อเริ่มชินแล้ว จำที่เพื่อนแหม่มพูดได้ว่า “โสดมันก้อดีเหมือนกัน อยากทำไรก้อทำ” มีบ้างที่ฟุ้งซ่านแต่ก้อยังมีความรู้สึกดีดี ความทรงจำดีดีต่อกัน มันก้อดีที่หยุดกันแค่นี้ สักวันก้อคงเจออาไรที่ดีกว่า...ถูกป่ะ!!! เวลาจาทำให้เราแข็งแรงและโตขึ้น
แม่ก้อบอกว่า “ชีวิตมันไม่ได้มีแค่นี้ มันมีอาไรอีกเยอะที่เราต้องเจอ ต้องเรียนรู้ นี่แหละคือชีวิต” คิดถึงแม่จังเลย...ยังไงเราก้อยังคงเป็นเด็กน้อยของแม่เสมอ คนที่มีพ่อแม่อยู่ใกล้ตัว ก้ออยากให้รู้นะคะ ว่าคนที่รักเราที่สุดนอกเหนือจากที่เรารักตัวเองแล้ว ก็มีพ่อแม่นี่แหละที่ท่านจะรักเรา ไม่ว่าเราจะทำอะไรไม่ดีก้อตาม ท่านจาอยู่ข้างเราเสมอ ฉะนั้นในขณะที่ท่านอยู่จงทำให้ท่านมีความสุข เท่าที่จาทำได้
ช่วงนี้ก้อเลยจากลับมาตั้งใจเรียนอยู่กะกองหนังสืออย่างเดิมและ เพราะมันคงทำให้เราหายเหงาไปได้บ้าง ตอนนี้คิดเรื่อง thesis หัวแทบแตก ไม่รู้จาทำเรื่องไรดี นี่ดิ ปัญหาหล่ะ ???? เอาเป็นว่า.... การเริ่มต้นนี้จายากลำบาก แต่ก้อต้องบอกตัวเองให้อดทน สู้ต่อไป อีกปี กว่าเรียนจบจาได้ทำงานแล้ว อยากทำงานมากๆๆ ฮึบ ต้องสู้จึงจะชนะ ชนะใจตัวเองเป็นดีที่สุด
สำหรับเรื่องหัวใจนั้นก้อคงต้องปล่อยให้มันเป็นไป สักวันคงเจอคนที่เค้าใช่สำหรับเรา และคนที่เค้าคิดว่าเราใช่สำหรับเค้า แล้วหยุดอยู่ที่เราบ้างแหละ จารอวันนั้นและกันนะ อิอิ..... March 11 เปลี่ยนไปทุกอย่าง..จากเมื่อวานและแล้วก้อมีวันนี้จนได้ วันที่ต้องเลิกกัน
ความจริงเราก้อรู้อยู่แล้วแหละว่ามันต้องมีสักวัน เพราะการอยู่ไกลกันมันก้อทำให้เป็นแบบนี้ การกลับไปเหมือนเมื่อก่อนมันเป็นแค่ความหวังลมลมแล้งๆๆ ถึงแม้เค้าจะเคยดีกะเรามากมาย แต่เราไม่ได้อยู่กันด้วยความเข้าใจ มันก้ออยู่ด้วยกันไม่ได้
เสียใจนะ เสียใจมากกับสิ่งที่เค้าทำ เสียใจจนมันไม่มีน้ำตาจะไหลอีก เสียใจกับการกระทำ ที่มันทำลายความรู้สึกลงไปทีละน้อย
เสียดายนะ เสียดายความรู้สึกดีดีที่เรามีให้คนสักคน ความรู้สึกที่ต้องใช้เวลาเก็บสะสม ความไว้ใจ จริงใจ หนักแน่น ความอดทน ทุกอย่าง ที่ทำให้เค้า เสียดายความผูกพัน ซึ่งกว่ามันจะเป็นความรู้สึกดีดีได้มันก้อใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน ต้องผ่านอะไร อะไรมากมาย ไม่คิดว่ามันจาไร้ความหมายขนาดนี้
เสียดายสิ่งดีดีที่เคยมีร่วมกัน เสียดายความรู้สึกดีดีที่เคยมีให้กัน แล้วก้อเสียดายความทรงจำดีดี ที่มีให้แก่กัน
เสียดายมากๆๆๆ เหนื่อยเหมือนกันกับการเริ่มต้นใหม่ แต่มันก้อจำเป็นจะต้องมีการเริ่มต้น และจุดสิ้นสุด
วันไหนจาเป็นวันของเราบ้างนะ....
^^ จะมีทางไหนที่ทำให้ฉันค้นพบคนดีของหัวใจ ได้เจอกับใครที่ฉัน....รอ
ขอให้มีสักคนที่เค้ารักเรา และเรารักเค้า และเป็นคนสุดท้ายของเราสักทีเหอะ....สาธุ February 18 เหงาๆๆๆ มาขจัดความเหงากันเหอะการเจอใครสักคนบางครั้งมันก้อทำให้หัวใจเราสดใสขึ้นมาได้ การอยู่คนเดียวมันก้อไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมด สำหรับเรานานแล้วที่ไม่มีเรื่องแบบนี้เข้ามาทำให้ชุ่มชื่นหัวใจเลย จากการเรียนอย่างหนักหน่วง ไม่ได้ไปเที่ยวไหน ไม่ได้คุยกะใคร จมอยู่กะกองรายงาน และกองหนังสือ กะงานวิจัยมากมาย เหนื่อยเลยหล่ะ นอนก็น้อย คิดแต่เรื่องรายงาน เหงาก้อเหงา 555 เพื่อนๆคงงงว่ามาบ่นอาไรเนี่ย เป็นหมีกินผึ้งเลย .... พอดีได้ฟังเพลงนี้น่ารักดี เลยคิดว่า การอยู่คนเดียวมันเลยไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมด เข้าไปดูบล็อกคนอื่นๆเห็นว่ามีแต่คนกำลังเหงาอ่ะนะเลยอย่างต่างกระแสสักหน่อย ให้เพื่อนๆได้ยิ้มบ้าง
วิธีการขจัดความเหงาสูตรใหม่ที่ข้าพเจ้าคิดค้นขึ้น คือ การอยู่ในโลกแห่งความฝันของคุณด้วยการหาคนคนหนึ่งไว้แอบปลื้มไง... อันดับแรก มองหาคนที่คุณคิดว่าประทับใจที่สุด อาจจเป็นดารา นักร้อง เพื่อน นักดนตรี นักเขียน หรือคนที่คุณรู้จัก และพยายามหาเหตุผลมาสนับสนุนความคิดคุณเองว่าประทับใจเค้าในด้านไหน อันดับที่สอง พยายามทำความรู้จักเค้าด้วยทุกวิถีทางที่คุณมี อาจจาด้วยการหาข่าวสารจากคนใกล้ตัว ข่าวคราว หรือว่าจากไหนก้อได้ ที่ทำให้ได้รู้เกี่ยวกะตัวเค้ามากขึ้น หรือเก็บรูปถ่ายเอาไว้ดูต่างหน้า อันดับที่สาม สร้างโอกาสให้ตัวเองด้วยการพยายามพบเจอเค้าทุกครั้งที่มีโอกาส ไปไหนได้ก้อไป พูดคุยกะเค้าอาจให้ของเค้าหรือทำอะไรก้อได้ให้คุณมีความสุขกะตรงนั้นมากที่สุด แล้วเก็บเป็นความทรงจำดีดีไว้ในใจ อันนี้จะขึ้นอยู่กะความสามารถของบุคคลนะ ว่าจาทำได้มากน้อยแค่ไหน สู้..สู้ ละกัน เท่านี้คุณก้อจาหายเหงาได้แล้ว แต่ถ้าวันไหนที่คุณเหงาให้ระลึกความทรงจำนั้น ความทรงจำที่มีความสุขเหล่านั้นมันจาทำให้คุณยิ้มได้ในวันที่คุณเหงา และคุณจารู้สึกพร้อมที่จะเดินต่อไปในวันหนึ่งๆๆ ด้วยรอยยิ้มและความสดใส เท่านี้การอยู่คนเดียวก้อไม่ได้ทำให้ชีวิตเศร้าหมองตลอดไป จิงป่ะ????
ป.ล. การกระทำนี้อาจทำให้เรารู้สึกเหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝันเล็กๆ แต่มันก้อทำให้คุณมีความสุขได้โดยที่คุณไม่จำเป็นต้องมีคนคนนึงคอยเคียงข้างคุณตลอดเวลา แล้วคุณจะรู้ว่าการอยู่คนเดียวมันไม่ได้แย่เสมอไป...
ป.ล. การกระทำนี้ไม่แนะนำให้คุณใสความคาดหวังของคุณลงไป แต่แนะนำให้คุณรู้จักการ “ให้” ความรู้สึกดีดีกับคนที่คุณประทับใจเท่านั้น
“ยิ้มให้กับวันข้างหน้า แล้วเดินต่อไป....สักวันมันก้อจะต้องมีวันของเราบ้างแหละน่า…^^ ….สู้เว่ย” February 06 กอดวันละนิดจิตแจ่มใสพอดีฟังเพลงนี้แล้วชอบอ่ะ ชอบมากๆๆ ลองคิดดูว่าจะมีสักกี่วิธีที่จะสามารถแสดงความรู้สึกให้กับคนที่คุณรักได้ดีเท่ากับการกอด .... ไม่ว่ากับพ่อแม่ พี่ น้อง ปู้ ย่า ตา ยาย ป้า น้า อา แม้แต่เพื่อนหรือคนที่คุณรัก ^^
การกอดถือเป็นการแสดงความรักความอบอุ่นที่ดีอีกอย่างนะ ลองคิดดูว่า เวลาคุณเศร้า ท้อแท้...การกอดจากพ่อแม่เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ทุกคนต้องการ เวลาคุณเหงา...การกอดที่ได้จากเพื่อนเป็นสิ่งที่ทุกคนแสวงหา ซึ่งมันจะแสดงถึงความเข้าใจ และห่วงใยที่ทุกคนจะมีให้แก่กันได้ เมื่อคุณค้องการกำลังใจ...การกอดจากคนที่คุณรัก จะเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดที่จะทำให้คุณสามารถลุกขึ้นและก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นใจ
ไม่ว่าการกอดจากใครก็ย่อมมีความหมายในตัวของมันเอง.... ซึ่งเป็นการแสดงความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดได้ด้วยคำพูด สำหรับเราเองแล้ว เราคิดว่าการได้เป็นคนที่กอดคนอื่นมันเป็นสิ่งที่มีความหมาย และการได้เป็นคนที่ถูกกอดมันทำให้เรารู้สึกว่าความรักมันมีไม่จำกัดเลย เราชอบนะที่เห็นคนแสดงความรักด้วยการกอด.....
ส่วนตัวแล้วตอนนี้เราอยากกอดคนคนนึงมากที่สุดในโลก...แต่คงไม่มีโอกาสได้กอดเค้าคนนั้นอีกแล้ว ...ฉะนั้นจงอย่าอายที่จะกอดคนที่คุณรัก และอย่าอายที่จะเข้าไปในอ้อมกอดของคนที่รักคุณ ...เพราะสักวันคุณอาจไม่มีโอกาสได้กอดเค้า ...ฉะนั้นจงอย่าปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป...รักกัน กอดกันไว้ นะ
ป.ล. อยากกอดเพื่อนๆ น้องๆ และพี่ๆ ทุกคนเลย คิดถึงนะ January 20 ภาพในอดีตมันย้อนมาหน่ะ
เป็นที่รู้ๆกันในบล็อกของเพื่อนๆแล้วว่า วันที่ 13-15 ม.ค.49 ที่ผ่านมาพวกเราได้ไปรับน้องกันที่จังหวัดระยอง ความประทับใจมากมายเกิดขึ้นที่ ระยองอีกแล้ว คร้าบพี่น้อง...อย่างที่เพื่อนทุกคนได้กล่าวแล้ว คราวนี้ ความประทับใจมากมายก้อเกิดขึ้นอีกครั้ง อย่างที่เพื่อนได้เล่ากันหมดแล้วก้อคงไม่ขอเล่าซ้ำแล้วกันนะ
แต่สิ่งที่จะกล่าวก้อคือภาพในวันนี้มันสะท้อนภาพเมื่อก่อนที่เราไปเป็นน้อง
ยามที่เป็นน้อง....เหตุเกิดที่ชะอำ.... คราวนั้นจำได้ว่าออกจากรังสิตตอนค่ำๆ ไปถึงชะอำก้อประมาณตี2 ได้กว่าจาถึง ง่วงก้อง่วง เบียดก้อเบียด ตอนนั้นการไปรับน้องยังไม่เป็นที่ยอมรับเท่าทุกวันนี้ เราจึงมักเรียกการรับน้องว่าเป็นการทอดผ้าป่าสามัคคี 555 ทอดผ้าป่าที่ไม่ได้ทำในวัด และไม่มีพระไง.....^_^ พอไปถึงก็ง่วงแล้ว จากรถที่นั้งกันเหมือนจาสบาย 2 คั้นนั้น อยู่ดีดีพี่ก้อให้พวกเรามารวมกันเป็นรถคันเดียวแทบจานั่งทับหัวกันอยู่แล้ว จากนั้น พี่ๆให้เพื่อนผู้ชายลงมาจากรถ กลิ้งๆๆไปบนพื้นถนน ซิทอัพบ้าง ปั่นจิ้งหรีดบ้าง ผู้หญิงวิ่งลงมาจากรถ จับคู่กัน เดินไปพี่ๆๆก็ถามว่า พี่ชื่ออาไร (ใครจาไปรู้ไม่เคยเจอมาก่อน มืดก้อมืด) ตอบกันไม่ได้เลยโดนสก๊อตจั๊มหมู่ งงไปเลยว่านี่เรามารับน้องหรือมาฝึกค่ายทหารอ่ะ จากนั้นพี่ๆๆก้อให่เราวิ่งไป วิ่งไปไหนไม่รู้มันมืดมากมองไม่เห็นแต่รู้ว่ามีพี่คอยบอกทางตลอดเวลา จากนั้นเจอฐานรู้สึกจาเป็นพี่ปีสูงมั้ง มีกะละมังให้ดำน้ำ น้ำทะเลครับท่านเค็มสุดๆ จากนั้นให้กินกล้วยกะเกลือ มุดทราย ล้วงหยิบของ ล้วงไห อาไรต่อมิอารายมากมายนานอยู่ทีเดียว ตะโกนริมทะเลว่าเราเป็นลูกใคร พ่อชื่ออาราย แม่ชื่ออาราย(ลูกพ่อปรีดี กะแม่โดม) เล่นตะขาบลงไป พาช้างอาบน้ำบ้าง เมื่อการละเล่นทุกอย่างจบลงปลายทางของน้องๆๆสิ้นสุดตรงที่ วงกลมที่พี่ๆๆล้อมอยู่ พร้อมตะโกน “ไม่ต้องรีบน้องพี่ๆรออยู่ เพื่อนก้อรออยู่” พร้อมจำได้ว่าปุ๋มมี่ได้เดินลงในทะเลเพราะสาเหตุอะไรบางอย่างนั้นจำไม่ได้ แต่ทำให้มีเพื่อนๆๆเดินตามไปเรียกมา การบูม 48 รอบเริ่มขึ้น ด้วยความงงว่ามันคืออาราย ทำไมไม่จบสักทีนานมาก พระอาทิตย์เริ่มขึ้น ฟ้าสวยมาก ทำให้เรารู้ว่าการบูมตอบเป็นเสมอนคำขอบคุณที่เราจาให้พี่รับรู้ได้ วันนั้นทำให้พวกเรารู้สึกว่านี่เองเป็นพิธีการ พิธีการที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง สำหรับการก้าวเข้าสู่ครอบครัวแห่งนี้ “สังคมสงเคราะห์”
ห้องแคบๆกับการรอคอยที่จาอาบน้ำ ถึง 7 โมงเช้าหลับไปเลย สำหรับผู้ชายอาบน้ำรวม มันก้อมีอาไรฮาๆๆเกิดขึ้นมากมายนับไม่ถ้วน ตอนเช้ากินข้าว เข้าฐาน ไม่มีอารายทำก้อแจวกันเข้าไป แจวทั้งวันเลย แต่ก้อมันไปอีกแบบ คืนแห่งการแดนซ์สุดมันก้อมาถึงด้วยอภินันทนาการจากพี่เอก สิ่งที่ไม่เคยลืมก้อคือ “อาการชักของไอ้แน็ท ที่มีสุภาพบุรุษอย่างไอ้เดียร์เอามือยัดปากเพื่อไม่ให้เพื่อนกัดลิ้นตัวเอง” “อาการเมาของพี่ตาลที่พูดว่ากูไม่เมาแต่กูควบคุมตัวเองไม่ได้” ..... พร้อมกับรอยอ๊วกของพี่ตาลที่ทำให้เพื่อนเดือดร้อนจริงๆๆ.... 555 มันยังเป็นขี้ปากจนถึงทุกวันนี้.....
วันนี้ได้มาเป็นพี่ เป็นพี่มาหลายปีแล้วแต่เราก็ยังรู้สึกว่าเราก็ยังเป็นน้องของพี่หลายๆคน แป็นเพื่อนของเพื่อนหลายๆๆคน มันคงจาดีถ้าเวลาสามารถย้อนกลับได้ .....คิดถึงเพื่อนหง่ะ
วันนี่มันไม่เหมือนวันนั้นทุกคนล้วนมีทางของตัวเอง มีภาระที่จาต้องรับผิดชอบ สำหรับเรา ความทรงจำดีดีมีอยู่เสมอ จากการรับน้องล่าสุดที่ผ่านมาครั้งนี้มันทำให้เรารู้สึกว่าทุกคนยังเหมือนเดิม การรับน้องมันเหมือนกับการทำให้เราได้ย้อนกลับสู่ความเป็นเด็กอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเราจาไปในฐานะพี่ก็เหอะ....ความรู้สึกที่กลับมามันเหมือนมาเติมเต็มความสุขที่หายไปจากการทำงาน การเรียนหนัก ความเครียดต่างๆๆ
สุดท้าย ขอบคุณน้องๆ ทุกคนที่ให้โอกาสพวกพี่ได้เข้าร่วมกับงานนี้ ขอบคุณพี่ฤทธิ์ พี่อาร์ต ที่ยังคงเป็นพี่ที่ดีเสมอมา ขอบคุณน้องติ่ง รหัส 45 ผู้หนึ่งที่ทำให้รู้ว่าคุณมาด้วยใจจริงๆ ขอบคุณเพื่อนๆๆที่ยังคงน่ารักเหมือนเดิมและไม่เคยเปลี่ยนไป ขอบคุณความรู้สึกและเวลาที่ทำให้เราได้ย้อนคืนวันวานของเรากลับมา ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆๆจ้า January 08 อยากให้เพื่อนอยู่กับเราตลอดไปก่อนอื่นต้องขอสวัสดีปีใหม่ทุกๆคน อาจจาช้าไปหน่อยแต่ก้อยังไม่สายไปช่ายป่าว ปีใหม่แล้วก้อขอให้เพื่อนๆพอเจอแต่สิ่งดีดีนะ เรื่องเก่าที่ไม่ดีที่ผ่านมาก้อทิ้งไว้ปีที่แล้ว ตอนนี้เราจามาเริ่มต้นใหม่พร้อมกับสิ่งดีดีที่เข้ามาในชีวิต ขอให้ทุกคนมีความสุข พบเจอความสำเร็จในทุกๆอย่างที่หวังนะจ้ะ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ วันนี้ได้มีโอกาสเข้าไปอ่านบล็อกของเพื่อนแก็บ มีความรู้สึกว่าคิดถึงเพื่อนๆขึ้นมาจับใจ เข้าบล็อกเพื่อนทุกคนทีไรภาพวันเก่าๆๆ มันย้อนมาหาจริงๆ ภาพตั้งแต่วันแรกของเพื่อนเมื่อเข้าปี1 ภาพเมื่อรู้จัก และภาพตอนอยู่หอเอ... เพื่อนหยก...เพื่อนต่างโรงเรียนคนแรกที่เรารู้จัก และรักมันจนถึงทุกวันนี้ เพื่อนเฟิร์น เพื่อนเจ้ เพื่อนแก๊บ เพื่อนกบ เพื่อนปอง เพื่อนแบงค์ ...เพื่อนที่เราเจอกันเป็นกิจวัตร ไม่เคยมีใครขาดไปสักคนเวลากินข้าวและว่างจากการเรียน เพื่อนบอย เพื่อนปูน ...เพื่อนที่ไม่ได้อยู่หอ แต่เปรียบเสมือนหอเป็นบ้านของมัน เพื่อนแนน เพื่อนโอ เพื่อนทับทิม เพื่อนโบ เพื่อนเปิ้ล เพื่อนหญิง.... เพื่อนที่มักมีอาไรแปลกๆๆมาให้เราฮาเสมอ เพื่อนสิด เพื่อนปอนด์ เพื่อนกล้วย เพื่อนเดียร์ เพื่อนมาร์ค และเพื่อนๆอีกหลายๆคนที่ไม่ได้กล่าวถึงในที่นี้ ....เพื่อนที่มักทำให้ความเหงาของเราหายไป ภาพทุกอย่างมันเป็นความทรงจำที่ดีที่สามารถทำให้ความเหงาของหายไปและถูกแทนที่ได้ด้วยรอยยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึง วันนี้พวกเราอาจไม่ได้เจอกันบ่อยๆ เหมือนตอนเรียนที่มหาลัย แต่สิ่งที่อยู่ในใจเราคือทุกคนเป็นเหมือนเดิม เหมือนเดิมตั้งแต่ตอนแรกที่เรารู้จัก อยากให้เวลาย้อนกลับ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เราเชื่อว่าความรู้สึกทุกอย่างระหว่างเพื่อนมันคงเหมือนเดิม ถึงแม้อาจจะมีเรื่องต่างๆเข้ามามากมาย อาจคุยกันน้อยลง แต่เราก็เชื่อว่าเพื่อนก้อยังคงเป็นเพื่อน เป็นเพื่อนที่ไม่เคยสูญหายและยังอยู่ในใจเสมอ วันนี้เลยอยากพูดคำที่ไม่เคยพูดกะพวกแกมาก่อน ไม่เคยพูดต่อหน้า แต่เรารู้สึกเสมอกับคำคำนี้ “รักแกหว่ะ เพื่อน ก้อเพราะเราเคยเป็นเพื่อนกัน และเราเป็นเพื่อนกัน และจะเป็นเพื่อนกันเสมอ” ดีใจที่วันนี้มีพวกแก ก้อคงต้องขอขอบคุณ คณะสังคมสงเคราะห์ ธรรมศาสตร์ ที่ทำให้เรารู้จักกัน ขอบคุณปี 1 ทีทำให้เราได้เริ่มต้น ขอบคุณทุกเสียงโทรศัพท์ที่หอเอที่มันโทรได้แค่ 1 วิที่มาพร้อมคำด่า ขอบคุณทุก miss call ที่ทำให้ไม่ได้หลับได้นอน (สมน้ำหน้าพวกที่ต้องสอบ SO ตอนเช้า) ขอบคุณโต๊ะคณะที่ทำให้เรื่องราวมากมายของพวกเราเกิดขึ้นที่นั้น ขอบคุณตึกบร.และวจ.ที่ทำให้เราได้เรียน เล่น เต้นระบำ ขอบคุณงานเฟรชชี่ที่งานแรกทำให้เรารู้จักช่วยกันมากขึ้น ขอบคุณสาวน้อยตกน้ำที่ทำให้รู้ว่าเพื่อนเรานี่อึดจริงๆ ขอบคุณงานรับน้องที่ทำให้รู้ว่าทุกคนให้ความสำคัญกับงานนี้มากแค่ไหน ขอบคุณการฝึกงานที่ทำให้เรารู้ว่าการมีเพื่อนมันสำคัญแค่ไหนเมื่อเราต้องไปอยู่ในที่ที่ไม่เคยอยู่ ขอบคุณงานรับปริญญาที่ทำให้เรารู้สึกว่าพวกเราสามารถสำเร็จไปพร้อมๆกันได้ ขอบคุณวันนี้ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเพื่อนของเรายังอยู่กับเราเสมอ สุดท้าย ขอบคุณเพื่อนๆๆทุกคนที่ทำให้เรารู้ว่า ความสุขมันอยู่ไม่ไกล ขอบคุณมากนะ
ป.ล.เพ้อเจ้อไปนิด แต่มันเป็นความรู้สึกจากใจจริงๆนะ ป.ล. อีกครั้ง คิดถึงพวกมึงหว่ะ .... December 20 ความรู้สึกที่ไม่เคยกล่าวถึง..
เรื่องของคนคนนึง... อาจเป็นเรื่องคนบางคนที่ไม่เคยกล่าวถึงหรือมีรูปเค้าในบล็อกนี้เลย แต่เค้าเป็นคนนึงที่เคยอยู่ข้างเราเมื่อเราเคยเหงา คอยดูแลเราเมื่ออยู่ใกล้ เคยอยู่ข้างเราเมื่อมีคนมาทำให้เราไม่สบายใจ อาไรมากมายเกิดขึ้นระหว่างเรากับเค้า รวมทั้งความรู้สึกดีดี ความรู้สึกที่พร้อมจามีใครสักคนเข้ามาในชีวิต และทำให้ชีวิตมีความหมายมากขึ้น การได้อยู่ด้วยกันกับคนที่เรารักมันมีความสุขมากๆๆ ซึ่งคนอื่นจามองเค้าว่าไงเราไม่รู้ แต่เรารู้สิ่งนึง คือ เค้าเป็นคนดี... แต่วันนี้มันไม่ได้เหมือนวันนั้น การที่ได้อยู่ใกล้กันมันก็เป็นไปไม่ได้ตลอดไป วันนี้เราอยู่ห่างกันแต่เราก็ยัง ยอมรับ และเคารพในความคิดและการกระทำของเค้า เพราะเค้าทำให้เราเชื่อเสมอว่าเค้าจาไม่ไปไหน...
ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเป็น… ก่อนหน้านี้ ชีวิตมันเหมือนมีอาไรให้ทำมากมายเมื่อมีเค้าอยู่ด้วย เวลาเหนื่อย กลับบ้าน ก็จาต้องมานั่งคิดแล้วว่าวันนี้จากินอาไรดี “วันนี้จาไปกินอาไรกันดีค่ะ” คำถามที่เรามักถามเค้าเสมอในตอนเย็นของทุกๆวัน “พรุ่งนี้จากินอารายคีค่ะ” คำถามที่เรามักถามเค้าเสมอเมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้ต้องเจอกัน “พรุ่งนี้เช้าไปตลาดกันพี่อยากกินหมูปิ้ง ไปซื้อหมูปิ้ง แล้วไปวิ่งกัน” คำพูดของเค้าที่ได้ยินเสมอ และเป็นคำพูดที่ทำให้รู้ว่าทุกๆๆวันเรามักจามีอาไรให้คิด ให้ทำเสมอ และเราไม่เคยเหงาเลยเมื่อมีเค้าอยู่ข้างๆ
ทำไมความห่างกันต้องมาเป็นอุปสรรค… แต่วันนี้มันไม่เหมือนวันนั้น ความห่างไกลเริ่มเข้ามา ตอนนี้เราได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น ได้ทำอาไรอาไรมากขึ้น แต่ทำไมความเหงามันก็ยังเข้ามาหา ตามนิสัยที่เป็นมาตั้งนานแล้ว เค้าเคยบอกว่า “ทำไมเธอถึงไม่ชอบทำอาไรเพื่อตัวเอง ทำไมไม่ทำอาไรเพื่อตัวเองบ้าง” ที่เป็นอย่างเพรามันไม่ใช่นิสัยไง สำหรับเราการทำอาไรให้คนอื่นเป็นสิ่งที่เคยชินและทำมาตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นการอยู่คนเดียวและทำอาไรเพื่อตัวเอง มันจึงไม่ใช่สิ่งที่คุ้นเคย วันนี้ไม่ได้มีเค้าอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้มีคำพูดหวานๆมาปลอบใจทุกครั้งท้อแท้ ไม่ได้มีมือมาคอยจับเหมือนที่เคย ไม่มีคนที่จะมาคอยถามว่า “กินไรดีวันนี้”ความเหงามันจึงเข้ามา...
ทำไมทำไม... การรักษาใจ และความหนักแน่นมันจึงมีความสำคัญกับการดำรงชีวิตมากเลย ตอนนี้บรรยากาศมันก็ชวนเหงาเสียเหลือเกิน....แต่ก็จะพยายามรักษาสิ่งดีดีเอาไว้ เพื่อคิดถึง วันนี้..เหงา... แต่เชื่อว่า ความห่างที่มีนั้นสักวันมันจาต้องกลายเป็นสิ่งที่มีค่า ที่จาทำให้เราหายเหงาได้ในที่สุด
เราเชื่อว่าเพื่อนทุกคนคนรู้สึกเหงากันบ้างในช่วงนี้...เพราะบรรยากาศ ...ซึ่งเราก็เชื่อว่าความเหงามันจาทำให้เราเป็นคนเข้มแข็งและโตขึ้นได้ วันนี้มันอาจไม่ใช่วันของเรา แต่สักวันมันจาต้องมีวันที่เป็นของเราบ้างแหละน่า..
วันนี้ก็อีกวันที่ต้องนั่งอยู่กับกองหนังสือ นานมากแล้วที่ไม่ได้อัพบล็อกเลย อาจเป็นเพราะชีวิตมันไม่ได้มีอาไรน่าตื่นเต้นก็ได้หล่ะมั้ง ยังไงต้องขอบคุณเพื่อนๆที่เค้ามาเม้นกันให้นะคะ และขอบคุณเพื่อนบางกลุ่มที่ทำให้เราหายเหงาได้ในทุกคืนวันเสาร์ และทำให้เรายิ้มได้ในเช้าวันอาทิตย์
“ขอบคุณที่พวกคุณก็ทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว”
December 04 เวลาเปลี่ยนแต่ฉันยังเหมือนเดิมเวลาหมุนผ่านไป... แต่มีความจริงข้อหนึ่งยังคงอยู่ November 24 ความทรงจำดีดี..กับเสียงเพลงวันก่อนก้อมัโอกาสได้เจอเค้าอีกแล้ว
หน้าตาอันสดใส รอยยิ้ม และลักยิ้มเล็กๆบนใบหน้า
ฮ่า..ฮ่า ได้มีโอกาสเห็นอีกแล้ว
น่ารักจริงๆ
 คนบางคนมีรอยยิ้มที่น่ารักแจ่มใส
แต่ไม่รู้ทำไมไม่ชอบยิ้มเอาซะเลย
คนเราก็แบบนี้แหละนะ
แต่จากวันนี้คงจาเจอเค้าได้น้อยลง
ว้า....รอไปอีก..รอจนกว่าฟ้าจามีเวลานะ
ฮือ..ฮือ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ความทรงจำบางครั้งมันมากับเสียงเพลงเคยรู้สึกไม๊ว่าบางครั้งที่คุณเหงาเพียงแค่ฟังเพลงบางเพลงก็หายเหงาได้นั่นอาจเป็นเพราะว่าคุณมีความทรงจำดีดีกับเพลงนั้นก็เป็นได้
ซึ่งเพลงแห่งความทรงจำของคุณ อาจเป็นเพลงที่ตรงกับประสบการณ์ชีวิต ความรัก ความรู้สึก
ความประทับใจ คนบางคนที่แว่บเข้ามาในความคิดซึ่งมันเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วนรำลึกความทรงจำเหลานี้ของคุณชึ้นมาโดยความทรงจำเหล่านี้อาจถูกลืมเลือนไปชั่วขณะ
เพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงคนคนหนึ่ง เพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงหมาตัวหนึ่ง เพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงเรื่องๆหนึ่ง เพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงของสิ่งหนึ่งเพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงความรู้สึกหนึ่งของเราที่มีต่อตัวเอง เพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงความรู้สึกหนึ่งของเราที่มีต่อเพื่อน เพลงบางเพลงช่วยให้คิดถึงความรู้สึกหนึ่งของเราที่มีต่อคนที่เรารัก รวมถึงเพลงบางเพลงก็ช่วยเยียวยาให้ความรู้สึกบางอย่างที่สูญหายกลับมาได้ เพลงบางเพลงมีไว้เพื่อที่จะบอกความรู้สึกที่เรามีต่อคนคนหนึ่ง เพลงบางเพลงมีไว้เพื่อส่งความคิดถึงของเราไปให้คนคนนึง
และเพลงบางเพลงก็มีไว้เพื่อบอกคนที่เรารักว่าเรารักเค้ามากแค่ไหน
แล้วคุณหล่ะเพลงอาไรที่คุณคิดว่าสามารถบอกความรู้สึกของคุณต่อคนรอบตัวของคุณได้ดีที่สุด???
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ป.ล. คิดถึงเพื่อนๆหง่ะตอนนี้เรียนหนักงานเยอะมาก
เปงไงกันบ้าง หวังว่าคงสบายดีทุดคนน้า
November 19 อยากให้เพลงนี้กับคนคนนึงวันก่อนได้มีโอกาสเจอเค้าคนนั้นอีกแล้ว อยากเข้าไปคุย ทำความรู้จัก แต่คงไม่กล้าพอที่จะเข้าไป เอาเป็นว่าขออยู่ห่างๆแล้วกัน ส่งใจไปแล้วก็ต้องรอจนกว่าฟ้าจะมีเวลา... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
การที่ได้มีโอกาสพบเค้านี้มันช่างมีความสุขเหลือเกิน ได้เห็นรอยยิ้มของเค้า เสียงหัวเราะ คำพูด และสายตาที่ส่งมาให้ มันก็ทำให้เรารู้สึกมีความสุขมากๆๆ ถึงแม้ว่าโอกาสที่ได้พบเค้านั่นมันมีไม่บ่อย แล้วก็ไม่ได้ไกล้ชิด มันก็สร้างความทรงจำดีๆแก่เราได้ สายตาและรอยยิ่มที่ส่งมามันทำให้อบอุ่นเหลือเกิน ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เค้าเรียกว่ารักหรือเปล่านะ ใครรู้ช่วยบอกหน่อย.... มันอาจจะเพ้อเจ้อเกินไปแต่มันก็เป็นความสุขเล็กๆ ที่หาได้ไม่อยาก ถ้ามีโอกาสได้คุยก้อคงจาดีแต่มันคงยากเกินไปที่จะคิด
มีเพื่อนคนนึงเคยบอกว่า คนเราเกิดมาเพื่อตามหากันจนเจอ แต่ถ้าเจอแล้วรักกันไม่ได้มันจะมีประโยชน์อาไรในการตามหา เพราะคนที่เราหาอาจเป็นคนที่ไม่ใช่ก็ได้ แต่คนที่ใช่ก็คือคนที่ใช่ สำหรับเราแล้วคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันก็มีไม่กี่คนที่เป็นคนที่ใช่ แต่เราก็มีความสุขที่มีเค้าเป็นคนที่ใช่สำหรับเรา ถึงแม้เราจาไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเค้า และก็ไม่รู้ว่าจาเป็นคนที่ใช่สำหรับเค้าได้หรือเปล่า แต่เราก็ยังมีความสุขที่เรายังได้มีความรู้สึกแบบนี้อย้างน้อยก็อยากให้เค้าได้รับรู้สึกนิดว่าเค้าก็เป็นคนที่ใช่สำหรับเราจริงไม๊
ป.ล. มีการวิจัยทางจิตวิทยาบอกว่าการแอบรักใครสักคนทำให้คนเรามีสุขภาพจิตและสุขภาพกายดีขึ้น ใครก้ออยากที่มีสุขภาพจิตและสุขภาพกายดีก็ลองแอบรักใครสักคนดูดิ มันป็นความสุขจริงๆนะจาบอกให้ November 08 อะไรเอ่ย....เพื่อนสนิทคำถามมีอยู่ว่าคุณเคยแอบรักเพื่อนสนิทบ้างไหม? ^^
คนบางคนอาจจะรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ ซึ่งเราก็คิดว่าใครที่เคยเผชิญกับสถานการณ์นี้คงรู้ซึ้งดีว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเป็นยังไง ที่เอามาโพสนี่ไม่ใชเพราะว่าเพิ่งมาอินกะหนังหรอกนะ (ความจริงอินมาตั้งนานแล้ว) อืมมมม...แต่ช่วงนี้มีอะไรมากระตุ้นบ่อยเหลือเกินก้อเลยทำให้คิดเรื่องนี้เข้ามา
การที่คนเราแอบรักเพื่อนสนิทนี่มันเกิดขึ้นได้เสมอ แต่ถ้าเลือกได้ก็คงไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เราเองก็เป็นคนนึงที่เคยถูกเพื่อนสนิทแอบรัก(มารู้ทีหลังอ่ะ) และก็เคยเป็นคนที่แอบรักเพื่อนสนิทด้วย ซึ่งก็พอเข้าใจความรู้สึกอยู่บ้าง
ซึ่งความรู้สึกมันก็คงย่อมแตกต่างกันระหว่างได้เป็นคนที่ถูกเพื่อนรักกับได้เป็นคนที่รักเพื่อน...งงไม๊ ซึ่งก็แน่นอนที่ความรู้สึกมันย่อมแตกต่างกัน การที่ที่มีคนรักมันย่อมดีกว่าไม่มีใครรัก และการที่ได้รักใครสักคนมันก็คงจะดีกว่าไม่เคยรักใครเลยสักคน และความรักส่วนใหญ่มันก็ย่อมพัฒนาจากความเป็นเพื่อนแต่ใครจะรู้ไม๊ว่ามันมีความแตกต่างกัยแฝงอยู่ระหว่างคำว่ารักที่คนมีต่อคนรักกับคำว่ารักที่เกิดระหว่างเพื่อน
เพื่อนคือคนที่มาอยู่ข้างเราเสมอเมื่อเราทุกข์และเมื่อเราทะเลาะกับแฟน หรือมีปัญหาชีวิต เพื่อนเป็นคนที่สามารถรับความน่าเกลียดและอุบาทว์ทุกอย่างของเราได้ ไม่ว่าจะทำตัวแย่ขนาดไหน เพื่อนไม่เคยโกรธและคิดที่จะเลิก...คบกัน เพื่อนคือคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสนุกที่สุด สามารถหัวเราะได้เมื่อเราทุกข์ และคือคนที่เราสามารถพึ่งพาได้เมื่อยามไม่มีใคร สามารถพูดคุยกันแม้เรื่องราวจะเลวร้ายแค่ไหนก็สามารถที่จะพูดคุยได้ แต่เพื่อนก็คือเพื่อน...
คนรักคือคนที่เราผูกพัน เป็นความผูกพันทางใจที่ใครจะรู้ว่ามันมีความแตกต่างจากความเป็นเพื่อนอยู่มากทีเดียวซึ่งความแตกต่างนี้มันแยกกันได้ยาก...สำหรับการที่คนเราจะคิดรักใครสักคนก็แน่นอนที่มันจะเริ่มจากความเป็นเพื่อน การได้เรียนรู้นิสัย เรียนรู้เขา รู้เรา การรู้จักซึ่งกันและกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เกิดเป็นความผูกพันซึ่งก็คือความผูกพันทางใจอีกนั่นแหละ
การแอบรักเพื่อนสนิทมันไม่ใช่เรื่องผิดอะไรที่มันสามารถเกิดได้ใช่ไม๊...สำหรับเราแล้วแน่นอน มันเป็นเรื่องดีทีเดียวที่เราได้รักใครสักคนที่สามารถอยู่ใกล้ๆ และสามารถทำอะไรให้เขามากมาย โดยไม่หวังว่าเราจะได้รับอะไรตอบแทน ไม่หวังแม้กระทั้งจะให้เค้ามารับรู้ความรู้สึกของเรา แค่เพียงคำพูดและการกระทำบางอย่างที่มันเกิดมันก็ทำให้เรามีความสุขได้ แค่เพียงการได้รับรู้ว่าเค้ามีความสุขก็เพียงพอแล้ว ส่วนตัวแล้วยอมรับเลยว่าความรู้สึกแบบนี้เมื่อมันเกิดขึ้นมันทำให้เรามีความสุขจริงๆ
วันนี้ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่คิดถึงเค้าคนนั้นขึ้นมา คิดถึงวันเวลาที่เราได้สนุกด้วยกัน คิดถึงวันเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน คิดถึงวันเวลาที่เราทะเลาะกัน คิดถึงวันเวลาที่เราช่วยเหลือกัน คิดถึงวันเวลาที่เราได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน เพียงแต่ได้รู้ว่าตอนนี้เค้าสบายดีและมีความสุขกับชีวิต เท่านี้มันก็มึความสุขแล้ว ถึงแม้จะเป็นได้แค่เพียง... เพื่อนสนิท...เท่านั้นเอง
 เพื่อน..ย่อมเปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ ที่ให้ร่มเงาแก่กันในวันที่แดดร้อนและเราอ่อนแรง เพื่อนจะสามารถนั่งข้างเราและลุกเดินจากไปได้โดยไม่ต้องพูดอาไรสักคำแต่ก็ยังทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ นั่นแหละคือเพื่อน...ฉะนั้นการได้เป็นเพื่อนสนิทมันอาจดีกว่าได้เป็นคนรัก เพราะความรักที่เรามีให้เค้ามันอาจยังเป็นเหมือนเดิม ไม่มีคำว่าเลิกสำหรับคำว่าเพื่อน และมันจะยังคงไม่สูญหาย ซึ่งถ้ามันดีกว่าการจะบอกให้รู้ก็จะขอเลือกให้มันเป็นแบบนี้ดีกว่า เพราะอะไรหลายๆๆอย่างมันก็ทำให้เรายังบอกเค้าไม่ได้ ถ้าบอกไปมันก้ออาจไม่เหมือนเดิมก้อได้จริงไม๊
ป.ล.ที่เอามาเขียนนี่จริงๆแล้วอยากบอกแต่ไม่กล้า...เพราะยอมรับเลยว่ากลัวมันไม่เหมือนเดิม ใครจะว่าเราป๊อดก้อได้นะ
|
|
|
